با تو ام اي طاهرگوراب ترا هيچ كس نشناخت

با آن همه زيبايي

                                                با آن هم درختان سر سبز

با آن رودخانه ات

 راستي اصلا كسي مي داند طاهرگوراب كجاست؟

                          حقيقتا غريب مانده اي؟

همچون چند قرن گذشته

قدمتت از رشت بيشتراست

 از صومعه سرا بيشتر

اما همچنان غريبي.

دوست دارم روزي فرا برسد كه همه از زيبايي و آب و هواي آرامت سخن بگويند.

باشد، اكنون هيچ كس از تو نمي گويد، هيچ كس ترا نمي شناسد، ولي روزي فرا خواهد رسيد كه همه از تو خواهند گفت، مي دانم تا آن روز غريبي.

اما هر چه هم غريب باشي - هر چند من هيچ نيستم- اما بدان تا آخر عمر ترا از ياد نخواهم برد.

 تو مامن آخر من خواهي بود.

به عشق تو اي طاهر گوراب

امشب دعاهايت مرا بيمار كرده

از هر چه عشق و عاشقي بيزار كرده

امشب نگاهي مي كنم بر خاطراتم

آن خاطراتي كه مرا انكار كرده

امشب صداي قلب من در خاطراتست

آن خاطراتي كه ترا اصرار كرده

وقتي كه پلكي مي زنم بر خاطراتم

بينم كه عشقم خاطره تكرار كرده

وقتي كه از هرم نگاهت جان گرفتم

گفتم دعاهايت مرا بيمار كرده

من پرنده

              توقفس

                           تو نژادي از سنگ

                                                     و من از شيشه نازك

به نگاه تو شكستم

براي فرداها، غزل بخوان امشب

براي اين فرياد غزل بخوان امشب

براي عشق تو، غزلها گفتم!

براي عشق ما غزل بخوان امشب

غزلهاي پاك، غزلهاي ناب

براي اين تنها، غزل بخوان امشب

براي دلتنگي، براي هر ناله

براي اين رويا، غزل بخوان امشب

فداي آن جمله كه از تو برخيزد

براي فرداها غزل بخوان امشب

دگر شور و نوايي در سرم نيست

خدايي تازه ديگر در برم نيست

من و يك لقمه نان و عشق پاره

منم يك آسمان ماه و ستاره

منم ابري، منم تنها، منم برف

من و يك سينه پردرد و پرحرف

من ويك كهكشان راه شيري

من و يك عشق پاره سر به زيري

منم دنباله اي از موج جوشان

منم يك قطره دريا در بيابان

منم خشكيده اي از موج ايمان

منم تشنه، منم محتاج باران

به ياد لحظه تنها نشيني

براي غربت رسوا نشيني

به عمق ريشه ام زخم شما هست

به عمق سينه ام مرحم كجا هست؟

كمي در آشيان من خبر نيست

همانجا هم خبر از يك سفر نيست

سفر خود غربت طول و دراز است

براي عاشفان هم يك نياز است

نيازي از سر درد و جدايي

نيازي در هجوم بي خدايي

مرا ديگر توان صحبتي نيست

مرا با باد و باران صحبتي نيست

مرا در شهر غربت جا گذاريد

مرا با غصه ها تنها گذاريد

يادمان باشد

همچون پري به عشق نخنديم

هیچ نمی دانم؟                                             

اهل کجا هستم؟                                            

همیشه غریب وتنها!!                                     

تنها                                                         

                        وقتی که خودم را نمی بینم                                   

                                               دستهای نوازش گر ترا می جویم     

                             به احساسات تو خیره می شوم